Zastanawiam się

Zastanawiam się, na spokojnie, jakim prezydentem byłby Lech Kaczyński, gdyby nie atakowano go tak brutalnie.
Jeśliby porównać artykuły prasowe na jego temat za życia i po śmierci uderza ogromna zmiana temperatury i nastroju. Jeślibym miał się oprzeć na tych sprzed katastrofy, dowiedziałbym się o małostkowym, wiecznie pijanym, zakompleksionym na punkcie niskiego wzrostu frustracie; prymitywnym demagogu z brakami w wykształceniu, za swój cel stawiającemu zniszczenie wszystkiego i wszystkich, w dodatku obranego na urząd w w wyniku jakiegoś spisku i szwindla.
Po śmierci okazało się, że jest to postać nieco bardziej wielowymiarowa. I że - co trzeba powiedzieć - był to obraz fałszywy w swojej ciągłości i jednoznaczności.
Czy trzeba było aż śmierci, by to zauważyć?
* * *
Nie będzie to przyczynek do "kanonizacji" LK. Zgodzę się z tymi głosami, które twierdzą, że w procesie advocatus diaboli miałby zbyt ułatwione zadanie. Nie był człowiekiem wybitnym, choć na pewno starał się być człowiekiem uczciwym, popełniał grube błędy. Ale ja nie o tym.
* * *
Tak się składa, że sposób prowadzenia sporu w Polsce jest bardzo - przepraszam za brak innego określenia - lewacki (co bynajmniej nie znaczy, że lewicowy) [*]. Obowiązują proste zasady: reakcję należy zwalczać w zarodku, kto nie jest z nami ten jest przeciwko nam i podstawowe: nasz przeciwnik na pewno jest idiotą. Z tego typu podejściem mieliśmy do czynienia we wczesnych latach 90-tych ubiegłego wieku (gdzie wygodnie stygmatyzowało się za pomocą ciemnogrodu i podejrzeń o przynależność do masonerii, ewentualnie delikatne aferały), a z nową siłą wybuchło przed pięciu laty (wdzięczny określnik stygmatyzujący pisowcy). Przy czym należy dodać, że określniki te były stosowane szeroko, aplikacja nie wymagała wgłębiania się w znajomość rzeczy i miała zaboleć osoby określane. Czyli nie była to ocena zachowania a broń ofensywna.
Co to spowodowało?
Po pierwsze, zmieniło poziom wrażliwości. Przykładowy pisowiec (nie ważne, że określeniem tym mógł zostać obdarowany człowiek nie mający nic wspólnego z tytularną partią) miał stać się (i stawał w oczach wielu ludzi) osobą drugiej kategorii. Przykład? "Schowaj babci dowód". I mam wrażenie, że gdyby jakiś neo-hitler zaproponował ostateczne rozwiązanie problemu "pisowców", zyskałby w pewnych środowiskach poklask i zrozumienie. Nie mówię tu o politykach, ale o zwykłych ludziach, których każdy z nas spotyka. A to jest straszne.
Drugi poważny skutek to zwiększenie marginesów różnej maści i ich postępująca radykalizacja. Z jednej strony ludziom odmawiano prawa do własnych wyborów (określając je jako niesłuszne, niegrzeczne i takie, których nie trzeba respektować; jak po słynnych wynikach wyborów w 2005 r.). Ludzie czują się zepchnięci na margines właśnie i zaczynają się zastanawiać, czy X., Y. czy Z. nie ma racji, mówiąc, że to spisek, masoneria i cykliści. Ci, co trafili tam we wcześniejszej turze, zaczynają działania, które im dają poczucie, że coś robią starają się zmienić. Nie przypadkiem Lepper wypłynął m.in. na blokadach...
* * *
Kończąc ten przydługi wpis chciałbym zauważyć, że katastrofa Tupolewa jest punktem zwrotnym. Niespodziewanym. Acz na pewno zwrotnym. Teraz decyduje się. Albo zauważymy człowieka (a więc - w co wierzą chrześcijanie - odbicie Jezusa), nauczymy się go szanować mimo nie zgadzania się z nim, albo swary, krzyki i demaskacje wrogów rewolucji ("kto przeciw Wawelowi, ten jest renegatem") utopią nas w ciągu maksimum półtora dekady. Nie będzie co zbierać. "Nic nie będzie".
Spirala oskarżeń, po trzydniowym wytchnieniu znów zaczyna się rozkręcać. Jedyna możliwość to stanąć obok i głośno w tym nie uczestniczyć. Może to jeszcze opamięta...

[*] Jeśli ktoś chce zobaczyć na czym to polega, polecam książkę Guntera Wallraffa pt. "Wstępniak" - autor stara się - przez zatrudnienie w niemieckim "Bildzie" przy pisaniu artykułów - demaskować podłość i niskość "prawicowej" narracji. Sposób, w jaki to robi, ogół jego niezmąconego niczym przekonania o słuszności celu czy wreszcie metody i uzasadnienie ich stosowania dają potworny obraz lewactwa właśnie. Jest to efekt prawdopodobnie niezamierzony przez autora, ale przerażająco jasny i przemawiający.